Belgian
Living in Antwerp, Belgium
nel.maertens@hotmail.be
@nelmaertens
+32473327835
︎︎︎CV
BIO
and installations characterized by color, energy, and playfulness,
with a particular focus on femininity and nature.
Her artistic career gained momentum in 2021 with her first solo exhibition at CC Strombeek. Since then, she has collaborated with KMSKA, Rubenshuis, C-Mine, Rufus Gallery, and Horst Arts & Music, among others. Together with 150 children, she created a ‘DROOMTUIN’ (dream garden) on the roof of MoMu Antwerp, designed costumes for dance performances and musical theater by Femke Gyselinck and Zonzo Compagnie, and made jewelry and design objects with labels such as Woche.
An important independent project by Maertens is ‘Zaaien en Oogsten’ (Sowing and Harvesting). In this series of site-specific installations and performances, she celebrates the arrival of spring with monumental flower carpets, created by hand-sprinkling a mixture of pigment and wheat flour. ‘Zaaien en Oogsten’ raises questions about the fragile, transient nature of nature and the image.
Oil and soft pastel on paper allow for a quick, tactile gesture; in the studio, these field sketches develop into slower, layered images. There is always a springtime atmosphere: everything is in bloom, always evolving. By cutting, combining, distorting, zooming in and out, she gardens in her drawings.
TUSSEN BLAD EN BLIKVELD
Soms is kunst een voortdurende ontdekking in zichzelf. De maker maakt en wat voortkomt komt voort zoals een brood kruimelt wanneer je het snijdt. Of zoals Gertrude Stein het schreef over literatuur: “think of writing in terms of discovery, which is to say that creation must take place between the pen and the paper, not before in a thought or afterwards in a recasting”.
Nel Maertens denkt vanuit haar tekenende handen en vanuit een dagelijks bestaan in beweging. Haar blik is open, haar handen schilderen en tekenen de ene dag in het atelier, de andere dag in een veld. Wat ontstaat, zijn werken die soms wel, soms niet blijven bestaan. Haar werk komt soms voort uit vluchtige blikken, dan weer uit rustige of onrustige overdenkingen. Het is als luidop denken en voelen, luidop herinneren en verhuizen. Nel neemt alles mee wat op haar pad komt en gaat er intuïtief mee aan de slag. Het proces, het pad waarop ze herinnert en verhuist, krijgt steeds een plaats in exposities: (handgebonden) boeken vol schetsen en flarden van gedachten.
Haar oeuvre wordt een landschap waarin sommige thema’s en methodes hun vaste plek hebben, zoals de natuur of de vrouw, vaak in olie- en softpastel, en waar andere dingen als golven verdwijnen en weer terugkeren. Zo was mode het oorspronkelijke medium. Het is daarin dat Nel haar master behaalde. Maar al tijdens haar studies modeontwerp aan de Antwerpse Academie kwamen er bovengemiddeld vaak penselen aan bod en verschenen er landschappen op textiel. In een omgekeerde beweging verschijnt er nu textiel op een houten paneel met een geschilderde naaldhak.
Maertens zegt zelden nee tegen nieuwe ontdekkingen of omkeringen. Ander materiaal, ander formaat, andere vertaling. Alles is een uitdaging, een uitdeining van het landschap.
Landschappen zijn vaak het onderwerp van Nels werk. Op- en neerkijkend tussen blad en blikveld schetst ze korte impressies of doorwerkt ze die vluchtige ervaring tot ze de juiste vorm krijgt. Deze eerste arbeid is tactiel, actief, onbevangen. Ondertussen krijgen alle mogelijke indrukken en bedenkingen vorm in dagboekachtige notities in blauwe of zwarte inktpennen. Beide werklijnen komen samen in het atelier waar ze uitgroeien tot tragere, gelaagde werken. Die ideeën actief herhalen en verdraaien zijn Maertens manier van de realiteit te verwerken of zich ertegen te verzetten. De uitdrukkingen krijgen soms wel en soms geen woorden en niet zelden kiest ze ervoor om de herhaling van haar arbeid ook in serie te tonen.
Een belangrijk en tevens serieel project van Maertens is Zaaien en Oogsten. In haar in-situ installaties en performances strooit Nel een mengsel van pigment en tarwebloem uit tot een monumentaal bloementapijt om er de komst van de lente mee te vieren. Ze werkt steeds een andere versie uit voor een andere plek in een andere tijd. Vorige bloementapijten heeft ze dan al lang bij elkaar geveegd. In dat steeds uitdijende project dragen het pigment, de bloemsoort en de verrichte arbeid evenveel betekenis. De Nederlandse dichteres M. Vasalis schreef in een vorige eeuw over de lente:
Ik had vergeten hoe het was
en dat de lente niet stil bloeien,
zacht dromen is, maar hevig groeien,
schoon en hartstochtelijk beginnen,
opspringen uit een diepe slaap,
wegdansen zonder te bezinnen.
Zo vervormt ook Maertens' werk: als een knop die openspringt. Elk idee begint als een tekening op papier en krijgt uitlopers. Autonoom werk krijgt leven in objecten in de disciplines van anderen. Hoe ziet een tekening eruit in zilver gegoten, wat als ze gedanst wordt of in zijde een hals omsiert? Door met juwelenmakers, choreografen en keramisten samen te werken, vertaalt haar energie zich naar objecten die ruimtes, tafels en lichamen dienen.
Onder de frivoliteit van de lente zit, zoals Vasalis schrijft, een hevig groeien en een hartstochtelijk beginnen en in Maertens ideeën is dat groeien en beginnen politiek en noodzakelijk. Doorheen haar werk weeft Maertens voorzichtig vragen en twijfels over wat verandert in de wereld als een open, ongedwongen onderzoek naar de eigen positie en de eigen blik. Steeds keert de term ‘duurzaamheid’ terug: in beelden, in de natuur, in genderrollen misschien. In de eerste plaats krijgen vrouwen en vrouwelijkheid een belangrijke plaats in haar onderzoek. Haar landschapswerk wordt verrijkt met kleurrijke bloembladen of jurken, geurig stuifmeel of parfum in haardossen, camouflagetechnieken voor bloem, bij of vrouw. Zowel de manier waarop vrouwen worden afgebeeld als de manier waarop er naar vrouwen wordt gekeken, interesseert haar. Hoe zit het in de wereld nu, vroeger of later, in oude of nieuwe kunst met vrouwen? Hoe handelt een vrouw? Hoe beweegt ze? Hoe protesteert ze? En zo werkt ze aan een heel ander landschap; een van verbeeldingen, vervormingen, verwachtingen van vrouwen - in een wereld, in een natuur en een samenleving die maar niet ophoudt te veranderen.
Kathy Vanhout, februari 2026
Living in Antwerp, Belgium
nel.maertens@hotmail.be
@nelmaertens
+32473327835
︎︎︎CV
BIO
Nel Maertens is a visual artist from Antwerp with a background in fashion. After completing her master's degree at the Royal Academy of Fine Arts in Antwerp, she started working in the fashion industry, but gradually developed a multidisciplinary practice at the intersection of visual art, costume design, and performance. Maertens creates drawings, paintings, performances,
and installations characterized by color, energy, and playfulness,
with a particular focus on femininity and nature.
Her artistic career gained momentum in 2021 with her first solo exhibition at CC Strombeek. Since then, she has collaborated with KMSKA, Rubenshuis, C-Mine, Rufus Gallery, and Horst Arts & Music, among others. Together with 150 children, she created a ‘DROOMTUIN’ (dream garden) on the roof of MoMu Antwerp, designed costumes for dance performances and musical theater by Femke Gyselinck and Zonzo Compagnie, and made jewelry and design objects with labels such as Woche.
An important independent project by Maertens is ‘Zaaien en Oogsten’ (Sowing and Harvesting). In this series of site-specific installations and performances, she celebrates the arrival of spring with monumental flower carpets, created by hand-sprinkling a mixture of pigment and wheat flour. ‘Zaaien en Oogsten’ raises questions about the fragile, transient nature of nature and the image.
Oil and soft pastel on paper allow for a quick, tactile gesture; in the studio, these field sketches develop into slower, layered images. There is always a springtime atmosphere: everything is in bloom, always evolving. By cutting, combining, distorting, zooming in and out, she gardens in her drawings.
TUSSEN BLAD EN BLIKVELD
Soms is kunst een voortdurende ontdekking in zichzelf. De maker maakt en wat voortkomt komt voort zoals een brood kruimelt wanneer je het snijdt. Of zoals Gertrude Stein het schreef over literatuur: “think of writing in terms of discovery, which is to say that creation must take place between the pen and the paper, not before in a thought or afterwards in a recasting”.
Nel Maertens denkt vanuit haar tekenende handen en vanuit een dagelijks bestaan in beweging. Haar blik is open, haar handen schilderen en tekenen de ene dag in het atelier, de andere dag in een veld. Wat ontstaat, zijn werken die soms wel, soms niet blijven bestaan. Haar werk komt soms voort uit vluchtige blikken, dan weer uit rustige of onrustige overdenkingen. Het is als luidop denken en voelen, luidop herinneren en verhuizen. Nel neemt alles mee wat op haar pad komt en gaat er intuïtief mee aan de slag. Het proces, het pad waarop ze herinnert en verhuist, krijgt steeds een plaats in exposities: (handgebonden) boeken vol schetsen en flarden van gedachten.
Haar oeuvre wordt een landschap waarin sommige thema’s en methodes hun vaste plek hebben, zoals de natuur of de vrouw, vaak in olie- en softpastel, en waar andere dingen als golven verdwijnen en weer terugkeren. Zo was mode het oorspronkelijke medium. Het is daarin dat Nel haar master behaalde. Maar al tijdens haar studies modeontwerp aan de Antwerpse Academie kwamen er bovengemiddeld vaak penselen aan bod en verschenen er landschappen op textiel. In een omgekeerde beweging verschijnt er nu textiel op een houten paneel met een geschilderde naaldhak.
Maertens zegt zelden nee tegen nieuwe ontdekkingen of omkeringen. Ander materiaal, ander formaat, andere vertaling. Alles is een uitdaging, een uitdeining van het landschap.
Landschappen zijn vaak het onderwerp van Nels werk. Op- en neerkijkend tussen blad en blikveld schetst ze korte impressies of doorwerkt ze die vluchtige ervaring tot ze de juiste vorm krijgt. Deze eerste arbeid is tactiel, actief, onbevangen. Ondertussen krijgen alle mogelijke indrukken en bedenkingen vorm in dagboekachtige notities in blauwe of zwarte inktpennen. Beide werklijnen komen samen in het atelier waar ze uitgroeien tot tragere, gelaagde werken. Die ideeën actief herhalen en verdraaien zijn Maertens manier van de realiteit te verwerken of zich ertegen te verzetten. De uitdrukkingen krijgen soms wel en soms geen woorden en niet zelden kiest ze ervoor om de herhaling van haar arbeid ook in serie te tonen.
Een belangrijk en tevens serieel project van Maertens is Zaaien en Oogsten. In haar in-situ installaties en performances strooit Nel een mengsel van pigment en tarwebloem uit tot een monumentaal bloementapijt om er de komst van de lente mee te vieren. Ze werkt steeds een andere versie uit voor een andere plek in een andere tijd. Vorige bloementapijten heeft ze dan al lang bij elkaar geveegd. In dat steeds uitdijende project dragen het pigment, de bloemsoort en de verrichte arbeid evenveel betekenis. De Nederlandse dichteres M. Vasalis schreef in een vorige eeuw over de lente:
Ik had vergeten hoe het was
en dat de lente niet stil bloeien,
zacht dromen is, maar hevig groeien,
schoon en hartstochtelijk beginnen,
opspringen uit een diepe slaap,
wegdansen zonder te bezinnen.
Zo vervormt ook Maertens' werk: als een knop die openspringt. Elk idee begint als een tekening op papier en krijgt uitlopers. Autonoom werk krijgt leven in objecten in de disciplines van anderen. Hoe ziet een tekening eruit in zilver gegoten, wat als ze gedanst wordt of in zijde een hals omsiert? Door met juwelenmakers, choreografen en keramisten samen te werken, vertaalt haar energie zich naar objecten die ruimtes, tafels en lichamen dienen.
Onder de frivoliteit van de lente zit, zoals Vasalis schrijft, een hevig groeien en een hartstochtelijk beginnen en in Maertens ideeën is dat groeien en beginnen politiek en noodzakelijk. Doorheen haar werk weeft Maertens voorzichtig vragen en twijfels over wat verandert in de wereld als een open, ongedwongen onderzoek naar de eigen positie en de eigen blik. Steeds keert de term ‘duurzaamheid’ terug: in beelden, in de natuur, in genderrollen misschien. In de eerste plaats krijgen vrouwen en vrouwelijkheid een belangrijke plaats in haar onderzoek. Haar landschapswerk wordt verrijkt met kleurrijke bloembladen of jurken, geurig stuifmeel of parfum in haardossen, camouflagetechnieken voor bloem, bij of vrouw. Zowel de manier waarop vrouwen worden afgebeeld als de manier waarop er naar vrouwen wordt gekeken, interesseert haar. Hoe zit het in de wereld nu, vroeger of later, in oude of nieuwe kunst met vrouwen? Hoe handelt een vrouw? Hoe beweegt ze? Hoe protesteert ze? En zo werkt ze aan een heel ander landschap; een van verbeeldingen, vervormingen, verwachtingen van vrouwen - in een wereld, in een natuur en een samenleving die maar niet ophoudt te veranderen.
Kathy Vanhout, februari 2026
Webdesign: Luka Lenie
Foto: Zena Van den Block